4 mei '22) Dag 11

           Ik begin deze blog terwijl Johan aan het douchen is. Alle snoeren, lijnen en draden zijn verwijderd. Dus weer klaar voor rolstoel racen. Maar dat racen bewaren we tot morgen. Tot de dag van de vrijheid.

De artsen komen 2x per dag langs en ook vandaag waren ze weer tevreden over de vooruitgang van Johan. Hij zit veel vaker op en krijgt weer een beetje de controle terug. Maar wat kijken we uit naar huis. De dingen doen zoals je gewend bent en in je eigen tempo. 

Wij denken vandaag aan alle slachtoffers

van oorlogen waar ter wereld ook. Wij

voelen ons bevoorrecht!

          Ineens stond er een fysiotherapeut binnen. Het was anders dan de fysio in Nederland maar wel gewoon goed. Snel even een fotootje genomen van Johan en de fysio in aktie. Hij komt vanavond weer. Fijn dat hij dat zegt, want wij houden niet zo van die onverwachte acties. Over onverwachte acties gesproken....

          ...... Ze wilden graag een filmpje opnemen met ons. Oké 😳 een filmpje. Ja dan vertel je hoe lang je al ziek bent en waarom je voor dit ziekenhuis gekozen hebt en wat je van de behandeling vond en de zorg etc. Wel in t Engels graag. Tuurlijk schud ik even uit mijn mouw zo onvoorbereid. Persoonlijk denk ik dat er wel geknipt en geplakt gaat worden in t filmpje van en over Mr. Johannes. Ons verhaaltje kwam nl niet zo goed uit de verf. Een beetje hun eigen schuld, hadden ze het maar vooraf moeten zeggen. Had ik in ieder geval de naam van die goeie meneer de dokter op kunnen zoeken 🤪